Milan Luwin v.d. Echtinger Grift
19-03-1992 / 08-09-2010
Milan 7 weken
Milan 17 jaar en 7 maanden
Op 8 september 2010 is op een leeftijd van bijna 18 jaar en 6 maanden gestorven na een lang en gezond leven Milan Luwin v.d. Echtinger Grift.

Milan werd in het 3e nest van kennel v.d. Echtinger Grift geboren op 19-03-1992.
Ouders waren Colliers Ontario's Good Luck en Ardunacres Winnie of the West.

Milan had 4 nestgenoten, t.w.:
Danny Luwin v.d. Echtinger Grift, gestorven op 21-04-2006
Amos Luwin v.d. Echtinger Grift, gestorven op 25-07-2005
Ronny Luwin v.d. Echtinger Grift, gestorven op 23-06-2007
Laika Luwin v.d. Echtinger Grift, gestorven op 02-12-2002.

Laika is bij ons gebleven, Danny verhuisde naar Berlijn, Ronny vertrok naar Düsseldorf en Milan en Amos gingen naar Zwitserland.

Milan en Amos hebben we zelf naar hun nieuwe eigenaren gebracht. Amos naar Interlaken en Milan naar Ruedi en Marlyse Erni in Zürich.
Ruedi en Marlyse hebben later ook Amos in hun gezin opgenomen.

Milan voelde zich direkt
thuis bij de familie Erni. Hij ging meteen op verkenningstocht en zocht zijn eigen plek op in huis.
.
Roy, de Golden Retriever reu, accepteerde Milan direkt en bleek later Milan's grote leermeester te zijn. Vermakelijk was te zien, dat Milan al op een leeftijd van 3 maanden zijn poot kon optillen.
Evenwicht bewaren ging nog niet zo goed. Balancerend op 3 poten probeerde hij zo zijn blaas te legen
Amos, Roy en Milan
Na de gebruikelijke basiscursussen ging Ruedi met Milan naar de kynologenclub Embrach om een begin te maken met de training voor behendigheid. Het bleek het begin te zijn van een tamelijk succesvolle behendigheidscarriere.

Milan liep zijn eerste behendigheidswedstrijd op 4 april 1993. Zijn eerste podiumplaats behaalde hij op 23 mei 1993. Vele ereplaatsen zouden nog volgen.

Ruedi en Milan wisten zich te kwalificeren voor de eindstrijd om het Zwitsers Kampioenschap. De finale werd afgesloten met een Zeer Goed.
Bij Jumping behaalden Ruedi en Milan ook zeer frequent het podium.
Een andere favoriete bezigheid van Milan was het opduiken van stenen e.d. van de bodem van een water. Hij verdween daartoe soms wel heel erg lang onder water, naar de mening van sommige toeschouwers veel te lang. Maar steeds kwam hij weer boven om vervolgens net als een zeehond weer onder water te verdwijnen.
De enige keer dat Milan in zijn lange leven een gezondheidsprobleem had was toen hij 8 jaar was. Zijn lichaam vormde te veel vrouwelijke hormonen, wat uiteindelijk tot de groei van tumoren zou kunnen leiden.
Zijn vacht werd dun en hij werd heel erg nerveus. Op advies van meerdere dierenartsen werd besloten tot castratie over te gaan.
Een half jaar later was hij weer de oude. Zijn vacht zag er weer prima uit, maar het grote plezier in de behendigheidssport was weg. Zijn hoge snelheid was verdwenen. Van dit moment af betekende behendigheid geen wedstrijd meer, maar alleen nog ontspanning.
Tot op een leeftijd van 14 jaar maakte hij wekelijks de gang naar het trainingsterrein van de kynologenclub.

Tot kort voor zijn dood maakte hij dagelijks nog een wandeling van zo'n 2 uur. Het ging allemaal niet zo snel meer. Hij was doof en zijn ogen waren ook niet meer zo best. Zijn neus daarentegen deed het nog prima. Al snuffelend legde hij zijn dagelijkse traject af.

De laatste keer dat ik Milan in levende lijve heb gezien was op 5 oktober 2009, toen Ruedi en Marlyse met de honden bij ons in Hooghalen op bezoek waren.


Ruedi en Marlyse bedankt dat jullie zolang en zo goed voor onze Milan hebben willen zorgen!